Als liefhebber van klank en stilte, een combinatie die ik gebruik tijdens mijn klankevenementen,  komt de column ‘Ik hoor ik hoor wat jij niet hoort en het geluid is stilte’ van Jan Kortie (grondlegger van stembevrijding) als geroepen!

Ik hoor ik hoor wat jij niet hoort en het geluid is stilte
‘Muziek is alleen maar muziek omdat er een einde aan komt, las ik in een boek over muziekfilosofie. Muziek heeft dus de stilte nodig, als einde, en ook als begin.
We herkennen muziek omdat we ook de stilte kennen. We herkennen schoonheid omdat we ook lelijkheid kennen. We herkennen blijdschap omdat we ook verdriet kennen. We herkennen contact omdat we ook eenzaamheid kennen. Ik kan steeds meer snappen dat die tegenpolen elkaar altijd nodig hebben, dat ze elkaar ook oproepen, naar elkaar verlangen. Muziek verlangt naar stilte en stilte verlangt naar muziek.

Stilte is dus heel waardevol. Daarin kunnen we alles horen, in onszelf en om ons heen.
Stilte betekent niet dat er niks te horen is, juist niet! Je kent vast de ervaring van de stilte na een mooi stuk muziek dat je gehoord of zelf gemaakt hebt.
Hoe kostbaar en vervullend dat korte moment kan zijn, omdat alles dan nog naklinkt in jou, resoneert met jou, jouw leven, jouw zijn.
En die stilte kan zelfs naadloos overgaan in de verwachtingsvolle stilte, waarin je je voorbereidt en verheugt op de muziek die er zo meteen aankomt.
Stilte die je opent.’ 

Zijn hele column kun je lezen op http://jankortie.nl/Nieuwbrief/Eerderecolumns

——————————————————————————————

Met een klinkende klankdank aan Jan Kortie!
www.jankortie.nl